Ik zit te spelen op een bruiloft.
Een snabbel.
En terwijl ik me door dertig jaren arbeidsvitamine
heenworstel...
word ik van consumpties voorzien
door een verschrikkelijk mooi meisje...
met een naam om op te schieten,
werkelijk.
Ik zit net middenin
Hello, is it me you're looking
for...
als ik hem binnenzie komen.
We hadden ooit, jaren daarvoor,
één avond samen in een kroeg doorgebracht.
Leuke avond,
een paar liedjes gespeeld.
Hij vertellen, ik vertellen.
Hij bestellen, ik bestellen.
Ik effe bellen.
Hij weg.
Ik afrekenen.
We hadden die avond een voorstelling
geschreven in ons hoofd.
We zouden een kantoor gaan huren van waaruit we dan zouden
gaan zwerven...
om weer een programma te maken
over zwerven.
Leuke avond.
U had daarbij moeten zijn.
En wat mij betreft had het wel bij die ene
avond mogen blijven.
Maar ik zie hem binnenkomen op die bruiloft, gitaarkoffer
in zijn hand en ik denk oh jee
dan gaan we weer.
Dus ik duik een beetje weg onder de piano terwijl
ik doorspeel en het mooie meisje met
het vreselijke naam laat een kirretje
van bewondering los waardoor hij helemaal mijn
kant op kijkt.
Ik besluit tot vluchten kan niet meer.